A súa elección produciuse despois dunha votación á executiva na que obtivo 0 55% dos apoios, conseguindo así 8 escanos na executiva para a súa proposta. A outra gran candidatura, Máis BNG, liderada polo voceiro parlamentario, Carlos Aymerich, representante da liña continuista, conseguiu un 44,9% dos sufraxios, logrando 7 membros na devandita executiva.

Esta elección tivo lugar inmediatamente despois da votación ao Consello Nacional do partido, no que os ulteriores gañadores obterían 23 membros, por 18 de Máis BNG, 7 de Encontro Irmandiño (a candidatura liderado polo histórico Xosé Manuel Beiras) e 2 de dos independentes Máis Alá.

De esta maneira, queda descartada defintivamente a volta de Beiras, ou do beirismo, que nin sequera formará parte da executiva. Este feito, unido ao segundo lugar do quintanista Aymerich, expresa no seo do BNG a vontade de cambio e renovación.

Pese a todo, o novo voceiro expresou a súa alegría polo alto índice de participación na asemblea, o máis alto da historia do BNG, e manifestou o seu desexo de que exista unidade, integración, que “non sobre ninguén” e que “todos estean dentro”.

En materia máis puramente política, defendeu o nacionalismo como alternativa ao paradigma neoliberal imperante, causante, nas súas palabras, da crise tan feroz que estamos a vivir, da que conservadores e socialdemócratas son cómplices.

Criticou ao recén formado gabinete autonómico, a quen acusa de “non pensar en positivo” e “non deci-lo que queren, senón o que non queren”, en referencia sobre todo á derogación do Decreto de Normalización Lingüística. Ao mesmo tempo, acusou a Feijoo, de igual modo que o socialista Manuel Vázquez, de convertir a Galicia nunha base estratéxica para a carreira de Mariano Rajoy á Moncloa.

Por outra banda, recoñeceu quea estadía do BNG no Goberno tivo “máis luces que sombras”, pero que o seu erro consistiu na falta de comunicación do traballado, e en defintiva, dunha malograda sintonía coa cidadanía, a que precisamente se propón recuperar a fin de “cambia-lo rumbo” e “poñe-la nave na dirección adecuada”.

Guillerme Vázquez, de 56 anos e natural de Pontevedra, é Licenciado en Mediciña pola USC. Exerceu a docencia no ensino secundario. Comezou a súa carreira política coma deputado no Parlamento Galego (1993-96), ocupando durante o último ano, simultáneamente, un posto de concelleiro en Pontevedra. No 1996 encabeza as listas da circunscrición pontevedresa para o Congreso dos Deputados, no que permanece ata 0 2003. Dende entón, forma parte do goberno local, de coalición nacionalista-socialista, renovado nos comicios de 2007, no que actualmente é  responsable de Seguridade Cidadá.

Dez son as consellerías, tres menos ca no anterior goberno. Parece, por tanto, o primeiro movemento de Feijoo na súa liña de “compromiso de austeridade” e conxelación do sector público, como medida para comezar a combati-la crise dende arriba. Ao mesmo tempo, defendeu a fusión dos diferentes departamentos sen “postergar ou minusvalorar a ningún sector”.

Seis homes: Alfonso Rueda (Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza), Roberto Varela (Cultura), Javier Guerra (Economía e Industria), Agustín Hernández (Medio Ambiente, Territorio e Infraestructuras), Samuel Juárez (Medio Rural) e Jesús Vázquez (Educación e Ordenación Universitaria); e catro mulleres, Marta Fernández Currás (Facenda), Pilar Farjas (Sanidade), Beatriz Mato (Traballo e Benestar) e Rosa Quintana (Mar). Todos eles tecnócratas, menores de 50 anos e máis ben descoñecidos para o ‘gran público’. Con isto, o PP amosa unha filosofía distinta á do seu sempiterno rival socialista no Goberno Central, despois da importante modificación de gabinete hai dúas semanas, na que ‘reubicaron’ a pesos pesados como Manuel Chaves ou José Blanco para tapa-los ocos deixados polos víctimas dunha renovación, demandada a gritos polo PP.

Curioso o nomeamento do lucense como Ministro de Fomento, non só por coincidir cunha inesperada admiración de Obama ao AVE, unha das asignaturas pendentes do Goberno Central con Galicia, senón polo feito de ter que consideralo, inevitablemente, coma un peón que será peza clave na cohabitación que rixirá os próximos anos en Galicia, con populares na Xunta e socilistas en Madrid e nos Concellos das sete cidades galegas.

Nel podemos atopar gran cantidade de información pero ben estrucuturada, tendo deste xeito unha apariencia visual atractiva. Cabe destacar a maneira de xerarquiza-las entradas pola súa importancia, ao mesmo tempo que aproveitan as menos relevantes para enche-los ocos centrais. Tamén destacan a inclusión de entradas relacionadas nun segundo plano, debaixo das entradas principais, ás que aquelas fan referencia. Así como enlaces a blogs relacionados e webs de interese.

Os numerosos hipervínculos ofrécennos a posibilidade de navegar comodamente entre a información, relacionando en cada pantalla unhas entradas con outros, progresivamente, logrando unha comodidade equiparable á de Wikipedia.

A información que nos ofrecen é esencialmente visual, pero non quita lugar á presencia, máis ou menos destacadas, de explicativos gráficos, numerosos vídeos (incluíndo o videoanálise) e álbums de fotos.

A súa interactividade non se reduce aos xa habituais comentarios e puntuacións (con estrelas), senon que atopamos unha sección de encontro dixital, enquisas, foros de opinión, a sección “Participa”, na que os internautas poden enviarlle a súa pregunta aos candidato, espazo para o material dos internautas, tanto de noticias (anécdotas) como material fotográfico.

Agora nos toca valorar a razón desta victoria tan contundente. A primeira opción, que case sempre é a primeira en ter en conta nunha eleccións, é a forza e convicción do proxecto do partido, e/ou a carismática figura do seu líder/candidato. E a segunda, a resposta dos cidadáns galegos ao desgaste/inoperancia/caciquismo do bipartito PsdeG/BNG.

Penso que non fai falta ser un experto en análise política para decantarnos pola segunda opción. As enquisas eran desfavorábeis para os populares: nelas tiñan unha estimación de 35-36 escaños. É dicir, parecía que o bipartito ía repetir. Pero os partidos no goberno, aínda en funcións, non souberon aproveitar esta circunstancia.

Se estas recentes eleccións se caracterizaron por algo, foi pola difamación. Dicía hai pouco un aínda conselleiro socialista que o seu erro foi non pagarlle ao PP coa mesma moeda despois das reiteradas e enérxicas difamacións contra as formacións do bipartito, especialmente contra os seus líderes, Emilio Pérez Touriño e Anxo Quintana, Presidente e Vicepresidente, respectivamente. O erro é aínda máis grave (por estúpido) se nos damos conta do escenario de corrupción e panos sucios na que está sumida o PP nos últimos dous meses, polos escándalos de corrupción, tráfico de influencias e espionaxe en Madrid e Valencia.

O PsdeG e BNG non souberon aproveitar esta oportunidade, mentres dende o PP lles lanzaban día si día tamén órdagos centrados en feitos tan concretos coma os luxos de Touriño ou as merendas-mitin de Quintana. Finalmente, fixo máis efecto o coche novo de Touriño que as millonarias contas nas Illas Caimán, non declaradas a Facenda, do cabeza de lista de Ourense, que dimitiu ao se destapa-lo escándalo, tres semanas antes dos comicios.

A outra palabra clave nesta eleccións, e en case todas nos últimos anos, a nivel mundial, sobre todo despois do fenómeno Obama, foi o cambio. Pero no noso caso tivo unha particularidade: foi usada por ámbolos bandos. O do PP definiuse con respecto a estes últimos catro anos, según eles, de estaticidade, inoperancia e despilfarro de socialistas e nacionalistas. En cambio estes últimos referíanse á continuidade do proceso de cambio que empezara nos pasados comicios autonómicos, cando Fraga caeu derrotado (é dicir, non acadou a maioría absoluta, provocando o pacto de PsdeG e BNG) tras dezaseis anos no poder: aquí foi precisamente onde o concepto de cambio tivo máis forza. E tamén Touriño, na súa dimisión, falaba da esperanza de cambio para as próximas.

Finalmente, os galegos non lle deron ao bipartito o voto de confianza necesario para continuar con ese proceso de cambio, que, polo menos aos ollos dos cidadáns, non se realizou suficientemente. Dende a nova oposición, é dicir, o goberno aínda en funcións, agárdase que ese outro cambio do que fala o PP non sexa unha volta ao status quo anterior ás eleccións do 2005, é dicir, ao fraguismo. Agardarémo-las primeiras pistas sobre a confección do novo gabinete para emitir un xuízo máis válido sobre este aspecto.

A crise foi o outro principal argumento de Feijoo e os seus homes. Esta crise que nos asola, que monopoliza os espazos de información dos mass media, o inevitábel tema de conversa dende hai xa algúns meses. Esperemos que as primeiras medidas se adiquen plenamente ao gran problema do final desta primeira década de século, e seguramente, para a nosa desgraza, tamén da década seguinte.

¿Qué quero dicir con isto? Que dentro de nada vou entrar no escenario máis perigoso ao que me enfronto ata o de agora na miña vida: o mercado laboral. E para máis inri, nos tempos que corren, onde xa non quedan eufemismos para defini-la desencantadora situación económica e financieira a nivel mundial.

Como estudante, tamén é o meu deber mostra-lo meu rexeitamento, ou cando menos escepticismo, fronte ás novas e letais reformas do sistema universitario español, para adaptalo a ese Espazo Europeo de Educación Superior (EEES), que tanto medo (por descoñecemento e desinformación) nos dá.

E son galego, é dicir, levo xa máis dun mes invadido por propaganda electoral de todo tipo: dende os traidicionais carteis ata os contemporáneos banners na rede, así como coches-megáfono e multidudinarios mítines.

Quedan apenas 6 días para os comicios. A miña labor, como galego, como estudante e como futuro traballador, será analiza-los resultados e os efectos máis inmediatos, o cumprimentos das promesas-slogan e o confeccionamento de gabinetes, baixo o punto de vista dun cidadán afectado, en maior ou menor medida, pola crise económica que caracteriza a nosa era máis recente.

Agora, só queda dicir alea iacta est. A semana que ven comezará o análise en profundidade dos resultados e as primeiras impresións.